Zapraszam do wpisów:
KSIĘGA GOŚCI

ZIARNISTOŚĆ

podawana w jednostkach RMS (po pomnożeniu przez 1000) lub – w przypadku negatywów barwnych Kodaka - w jednostkach PGI (format małoobrazkowy, odpowiadające odbitce powiększenie 4.4x, 10 x 15 cm). Im większa wartość, tym ziarnistość większa. Nie istnieje korelacja pomiędzy RMS a PGI. Pod względem ziarnistości wyrażanej w RMS filmy można porównywać tylko w obrębie danej grupy.

ROZDZIELCZOŚĆ

 podawana w liniach na milimetr. Pierwsza wartość oznacza rozdzielczość dla testu o dużym kontraście (1 000: 1), druga - dla testu o małym kontraście (1.6:1). Gdy podawana jest tylko jedna warto dotyczy ona testu o wysokim kontraście. Im większe wartości (wartość), rozdzielczość filmu jest większa
O ostrości obrazu uzyskiwanego na filmie w istotny sposób informuje jego rozdzielczość. Określa się, ją jako maksymalną liczbę linii na milimetr, które możemy rozróżnić - po sfotografowaniu tablicy testowej - na danym filmie. Podaje się ją dla wysokiego (1000:1) i niskiego (1.6:1) kontrastu tablicy testowej (stosunek gęstości pól ciemnych i jasnych). Pierwsza wartość mieści się zwykle w przedziale 100 - 150, natomiast druga - w przedziale 50 - 60 (na przykład 135/55). Jeśli przy określaniu rozdzielczości filmu podana jest tylko jedna liczba, to odnosi się ona do wysokiego kontrastu. Oczywiście, im wyższe warto­ści rozdzielczości, tym wyższa ostrość obrazu na filmie, w skrócie - ostrość filmu.

PAN LUB ORTO

Wyjątek wśród filmów czarno-białych, które z reguły są panchromatyczne, stanowią filmy ortochromatyczne. Od panchromatycznych odróżnia je to, ze nie mają uczulenia na światło czerwone. Oznacza to, ze wszystkie elementy czerwone w kadrze wyjdą na wykonanej z negatywu odbitce jako czarne plamy. Z kolei elementy niebieskie będą obficiej naświetlone niż na filmach panchromatycznych - na odbitce zostaną od­wzorowane jako białe lub bardzo jasne plamy. Uzyskane na tych filmach efekty są więc bardzo „ dramatyczne ".

Pierwsze materiały czarno-białe były uczulone na światło niebieskie. Później powstały filmy ortochromatyczne. Panchromatyczna emulsja pojawiła się dopiero w 1906 roku, opracowała ją brytyjska firma Wratten and Wainright.

OBRAZ NA NEGATYWIE I DIAPOZYTYWIE BARWNYM

Barwny film składa się najczęściej z trzech warstw barwnikowych — niebieskoczułej, zielonoczułej i czerwonoczułej. Jednak mechanizm tworzenia obrazu na diapozytywach i negatywach jest odmienny.

Po wywołaniu naświetlonego negatywu uzyskuje się koloro­wy obraz negatywowy, który charakteryzuje się oprócz - typowego dla negatywów czarno-bialych - odwrócenia tonalnego „ciemny-jasny", także zamianą kolorów na dopełniające. Motyw niebieski odwzorowany jest na negatywie jako żółty, zielony  - jako purpurowy (magenta), czerwony - jako niebieskozielony (cyjan). Tak jak w przypadku negatywów czarno-białych wszystko wraca  „do normy " na odbitce, a więc po skopiowaniu obrazu negatywowego na światłoczułym papierze fotograficznym. Z jasnych fragmentów na negatywie powstają ciemne na odbitce (i odwrotnie), z żółtych - niebieskie, z purpurowych - zielone, z niebieskozielonych - czerwone.

Proces obróbki naświetlonego diapozytywu jest dwuetapowy. Pierwszy etap - to wywoływanie czarno-białe, po którym w każdej warstwie barwnikowej tworzy się odpowiedni czarno-biały obraz negatywowy. Pozostałe (nienaświetlone) halogenki srebra „zaświetla się" chemicznie i wywołuje barwnie w drugim etapie obróbki. W tych fragmentach powstaje barwny obraz pozytywowy. Przykładowo, jeśli fotografowany motyw jest czerwony, podczas naświetlania diapozytywu tworzony jest obraz utajony tylko w warstwie czerwonoczułej. Tam tez powstaje czarno-biały obraz negatywowy podczas pierwszego etapu wywoływania (przekształcenie halogenków do srebra), natomiast halogenki w warstwie niebieskoczułej i zielonoczułej pozostają niezmienione. I to właśnie one podlegają „zaświetleniu" chemicznemu i wywołaniu barwnemu, przez co w warstwie niebieskoczułej tworzony jest barwnik żółty a w warstwie zielonoczułej - purpurowy (magenta). Po zmieszaniu barwy te dają kolor czerwony - a więc na diapozytywie uzyskujemy kolor zgodny z oryginałem.

CZARNO-BIAŁE DO C-41

W przypadku czamo-białych negatywów przeznaczonych do procesu C-41 (tak zwanych chromogenicznych) obraz jest tworzony przez barw­niki, a nie -jak w tradycyjnych czarno-białych filmach - przez ziarna srebra. Są one bardziej drobnoziarniste i odznaczają się większą tole­rancją naświetlania, ale za to - z reguły - niższą ostrością i gorszym odwzorowaniem barw w skali szarości w porównaniu do filmów tradycyj­nych. Ich zaletą jest możliwość wywalania w każdym laboratorium i uzyskania minilabowych odbitek. Ale, uwaga - będą one zawsze miały barwną dominantę. Uzyskanie monochromatycznych odbitek wymaga zastosowania w procesie kopiowania papieru czarno-białego.

CHEMIA W FILMIE

W emulsji filmu zawarte są halogenki srebra, komponenty barwników, sensybilizatory czy stabilizatory. Ich właściwości zapewniają optymalną jakość odwzorowania obrazu na błonie.

SREBRO - pierwiastek m/stepujący w postaci krystalicz­nych halogenków, mających właściwości światłoczułe. To właśnie dzięki nim film — tak czarno-biały, jak i barwny -jest w stanie zarejestrować obraz. Po naświetleniu kryształki ha­logenków zmieniają swoje właściwości — tworzy się tak zwa­ny obraz utajony, przekształcany w fotograficzny w procesie zwanym wywoływaniem.

w niewywołanym filmie występują w postaci komponentów. Kiedy srebro zostanie usunięte z emulsji w pro­cesie obróbki filmu (odbielanie), w ich miejscach pozostają miniaturowe punkciki trzech barwników (cyjan, magenta, żółty). To ich proporcje w poszczególnych fragmentach obrazu decydują, jaki ostateczny kolor w tym miejscu zostanie uzy­skany.

podstawowy składnik emulsji filmu, w którym rozpuszczone są halogenki srebra i inne związki chemiczne. Do jej produkcji używa się najczęściej bydlęcych kości.

w postaci trójoctanu jest związkiem używanym do produkcji podłoża filmów małoobrazkowych. Uzyskuje się ją zwykle z bawełny.

RÓWNOWAGA BARW

Charakter uczulenia spektralnego poszczególnych warstw barwnikowych decyduje o uzyskanej równowadze barw. Niektóre filmy dają obrazy o „zimnych" barwach, inne o „ciepłych". Na jednych uzyskamy wyjątkowo nasyconą czerwień, na innych — zieleń. Charakterystyka filmów portretowych jest tak dobrana, by wiernie reprodukowały kolor ludzkiej skóry. Tu ciekawostka - ponieważ ludzie różnych ras mają odmienny kolor skóry, producenci często nadają inną charakterystykę tym samym filmom, ale sprzedawanym w różnych regionach świata.